فرصت طلایی برای مربیان ایرانی
حالا اما در فصل جدید هیچ مربی خارجی روی نیمکت 18 تیم لیگ برتری حضور ندارد. این اتفاق می تواند برای مربیان ایرانی یک فرصت ویژه باشد؛ چرا که رقابت در لیگ برتر، بدون حضور مربیان خارجی، می تواند به آنها امکان بیشتری برای تثبیت جایگاه، کسب تجربه و اثبات تواناییهایشان بدهد.
در سالهای اخیر همواره یکی از انتقادهای مطرحشده درباره فوتبال ایران، وابستگی باشگاهها به مربیان خارجی و پرداخت هزینههای قابل توجه برای جذب آنها بوده است. از این منظر، استفاده گسترده از مربیان داخلی می تواند هزینههای باشگاهها را کاهش داده و فرصت بیشتری برای رشد مربیان ایرانی ایجاد کند. با این حال، این اتفاق روی دیگری نیز دارد.
غیبت خارجیها؛ تهدیدی برای سطح فنی؟
مربیان خارجی که در سالهای گذشته وارد فوتبال ایران شده اند، تنها برای هدایت تیمها نیامده اند؛ بلکه بخشی از دانش و تجربه فوتبال کشورهای مختلف را نیز با خود به لیگ برتر آورده اند. مربیانانی که سابقه فعالیت در فوتبال اروپا، آسیا و سایر لیگهای معتبر را داشته اند، با خود روشهای جدید تمرینی، ایدههای تاکتیکی و شیوههای متفاوت مدیریت تیم را وارد فوتبال ایران کده اند. حضور آنها همچنین باعث میشد مربیان داخلی با سبکهای مختلف فوتبال و روشهای جدید آماده سازی تیمها روبه رو شوند.
یک آزمون بزرگ برای نیمکتهای ایرانی
با این حال، شاید مهمترین پرسش فصل جدید این باشد که آیا مربیان ایرانی میتوانند از این فرصت به بهترین شکل استفاده کنند؟ حالا نگاهها بیش از گذشته به نیمکتهای داخلی دوخته شده است. مربیانی که در سالهای گذشته بعضاً فرصت حضور در تیمهای بزرگ را پیدا نکرده اند، این بار مسئولیت هدایت تیمهای لیگ برتری را برعهده دارند و باید نشان دهند فوتبال ایران از نظر مربیگری ظرفیت کافی برای رقابت در بالاترین سطح داخلی را دارد.
